در مسیر تکامل انسانی، داشتن مربی و راهنمای آگاه، صادق و دل سوز، شرطی لازم و اساسی است. آن کس که می خواهد دیگران را هدایت کند خود باید ره یافته باشد. علاوه بر آن، باید با صداقت و دل سوزی، تنها با در نظر گرفتن مصالح واقعی رهرو، او را در نیل به کمال حقیقی هدایت و دست گیری کند.
یافتن چنین استاد، راهبر و رهنمایی، همیشه یکی از دغدغه های مهم رهروان حقیقت و جویندگلن طریقت بوده است. بسیارند کسانی که در اثر گرفتار آمدن در دام راهبران گمراه و شیادان رهزن این راه، به جای رسیدن به کمال و سعادت و کامیابی ، نصیبی جز سقوط و هلاکت و تلخ کامی عایدشان نگردیده است. از این رو، سالکان حقیقت و عاشقان فضیلت را بایسته است که در این مهم، بسیار حساس و موشکاف، و پیوستهمددخواه حق متعال باشند.
در ای میان، دو ثقل اکبر و اصغر، راهنمایان صادقی هستند که با تمسک به آنان می توان امواج سهمگین فتنه ها را پشت سر نهاد و از وادی حیرت و ضلالت به سلامت عبور کرد؛ که ختم رسالت و سرسلسله پرچم داران هدایت فرمود: انی تارک فیکم الثقلین ما ان تمسکتم بهما لن تضلوا بعدی کتاب الله و عترتی اهل بیتی … ( بحارالانوار، ج ۲ ، باب ۱۴ ، روایت ۵۹ )
بر این اساس، قرآن صامت بی همراهی قرآن ناطق هرگز ره به جایی نخواهد برد و پراغ هدایت و ضمانت سلامت از ضلالت نخواهد شد.